Waarom wil ik toch zo graag schrijven? In mijn hoofd is het chaos, zoals altijd.
Schrijvend breng ik mijn gevoelens onder woorden. Mijn gevoelens worden realiteit. Een realiteit die ik eigenlijk niet onder ogen durf te komen. Toch blijf ik het doen, om mijn hoofd leeg te maken. Maar het schrijven gooit me omver. Wat maak ik het mezelf soms moeilijk.

Ik wil ook wel mooie verhalen vertellen, vrolijke en romantische dingen. Maar aan de meeste van mijn gedachten zit nou eenmaal een rauw randje. Altijd iets wat al het mooie verpest.
Ik wil vertellen over ons, over samen. Alle prachtige momenten, je fijne warme armen en je lieve stem. Het zal niemand interesseren. Ik wil herinneringen ophalen. Soms zijn die mooi, soms grauw en pijnlijk. Het duurt lang voordat ik de juiste woorden vind, als ik ze al vind. Ik wil schrijven over de fijne mensen om mij heen, al is de eenzaamheid soms groter dan ooit. Ik wil schrijven over fijne dingen, maar vaak is het de donkere kant die overheerst. Die kant voelt vaak misplaatst, maar zo kan ik mijn gedachten kwijt.

Ik probeer een weg te vinden, die me leid naar mezelf. Ik probeer mezelf onder ogen te zien. Het voelt in mij als herfst. Het is grijs en grauw en de blaadjes dwarrelen naar beneden. Ik moet mezelf bewijzen, en mijn eigen keuzes maken. Maar schrijven blijf ik doen, misschien wel alleen maar voor mezelf.

Ik zal mooie verhalen vertellen. Ik zal vertellen over de de mensen die ik liefheb. Over de vele mooie dingen die ik meemaak. In het schrijven zal ik vluchten, als voor een storm. Een storm met de naam 'ik'.